ز الماس و در بتی ساختم

به هر سو پی یاری آرام بخش

بسا مرکب آرزو ساختم و تاختم

سرانجام صید من آمد به چنگم

ز پیروزمندی سرافراختم

به کام دلم دلبری یافتم

ولیکن به یک لحظه ننواختم

تو بودی دل آرام گم گشته ام

که به یک دم به یادت نپرداختم

ز بخت بدم چشم جان کور بود

تو الماس بودی و من نشناختم

ز چنگم ربودند دزدان تو را

در آتش چه شبها که بگداختم

ندامت شرر زد به جانم که من

تو را برده بودم ولی باختم